is toegevoegd aan uw favorieten.

De Nederlandsche litteratuur na 1880

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

□ HET PROZA TOT AAN HET EERSTE OORLOGSJAAR.

99

stemmen, is een misgreep van "Van Schendel geweest. De •edele smaak en bizondere toewijding, waarmee „Trajectum ad Mosam" zijn Angiolino en de Lente uitgaf, wordt, dunkt me, door de innerlijke waarde van dit zoet verhaal niet voldoende gewettigd.

Misschien wel eenigszins onder den invloed van dezen stijlvernieuwer, eveneens — in elk geval — in rustige volzinnen, harmonische periodes, schreef en schrijft P. H. van ^Moerkerken Jr. (geb. 1877) .Zijn taal is stroever, minder lief elij kmelodieus dan die van Van Schendel, doch dit lijkt mij, op den duur vooral, eer een voordeel dan het tegenovergestelde. Van Schendels schrijfwijze kreeg meer en meer iets al te gepolijsts en glijerigs, die van zijn drie jaar jongeren collega heeft soms iets droog-constateerends, bijna koel-verstandelijks, maar men houdt het er langer mee uit. Een indruk maakt dit werk van strikte eerlijkheid, rechtschapenheid, eenvoud en onopzichtigheid; een man van gemoed, geest en ernstig nadenken komt er sterk in naar voren. Van Moerkerken debuteerde, als zoovelen, met verzen, maar uitte zich later, bijna uitsluitend, in proza. Zijn satyrische De Ondergang van het Dorp (1913), zijn even geestige als bekoorlijke De Bevrijders (1914), dan ook dat [kwakkere, maar toch wel heel fijn-weemoedige boek And r é C a m p o's Witte Rozen (' 17) en ten slotte de juist voltooide historische-roman-serie: De Gedachte der Tij den, boeken met een ziel zijn het alle en van een mensch die iets te zeggen heeft, iets ernstigs, |iets gemeends. Ook hij werd, door de redelooze tegenstanders van het toch immers eeuwenoud en onverwoestbaar realisme (ik zeg niet: naturalisme), als neo-romanticus begroet en binnengehaald, maar zelf verwerpt hij zulke rubriceering; ' zijn werk, dat soms aan Anatole France herinnert, doet dan ook zelden romantisch aan. Niets anders beoogt Van Moerkerken als in rustig overwogen taal zijn persoonlijke en innerlijk-doorleefde visie van heden en verleden te geven.

Volstrekt niet altijd zulk een indruk van ernst en diepte