is toegevoegd aan uw favorieten.

De toekomst onzer sociale verzekering

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ii

zijn gelijk te stellen. Hier is evenwel van geen dwang sprake, maar uitsluitend van vrijwillige verzekering. Door de jongste wijziging van de Ouderdomswet is echter de mogelijkheid geopend ook voor hen, die economisch niet met arbeiders zijn gelijk te stellen, om zich door verzekering bij den Staat een uitkeering op den ouden dag te waarborgen. Deze wijziging, hoe noodzakelijk zij ook door mij geoordeeld wordt, omdat aan de verzekerden een Staatswaarborg gegeven wordt, heeft niet meer het karakter van een sociale verzekering en kan daarom hier buiten beschouwing blijven.

Naast deze principieele overeenkomst in alle verzekeringswetten, dat zij omvatten de loonarbeiders of die met hen gelijk te stellen zijn, bestaat er echter een groot onderscheid in de verschillende wetten ten aanzien van de nadere uitwerking. Niet alle arbeiders vallen onder alle Verzekeringswetten. Er zijn groepen van arbeiders die wel verzekerd zijn ingevolge de eene wet, terwijl zij dit niet zijn volgens de andere wet.

Volgens de Ongevallenwet zijn verzekerd de werklieden in de verzekeringsplichtige bedrijven, terwijl onder „werkman" wordt verstaan ieder, die in dienst van den werkgever in diens onderneming in een verzekeringsplichtig bedrijf tegen loon werkzaam is".

In de Landbouwongevallenwet komen vrijwel dezelfde bepalingen voor: slechts met deze uitzondering, dat hier niet van „werkman" maar van „arbeider" gesproken wordt.

De Ziektewet bepaalt, dat verzekerd zijn alle „arbeiders in den zin dezer wet" terwijl volgens deze wet „arbeider is, de arbeider in dienst van eene onderneming".

De Invaliditeitswet bepaalt, dat „ieder arbeider verplicht is, zich te verzekeren", terwijl onder arbeider wordt verstaan, „ieder, die in loondienst arbeid verricht binnen het Rijk".

Historisch en uit verzekerings-technisch oogpunt is dit verschil in terminologie in de verschillende wetten zeer goed verklaarbaar. Principieel is het echter mijn inziens niet goed te verdedigen, dat niet ieder, die in loondienst arbeid verricht, van alle verzekeringswetten de voordeelen genieten kan.

Het is echter de vraag of dit practisch mogelijk is. Immers zijn ingevolge de Ziektewet Talma niet verzekerd de arbeiders, wier