Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

haar der weduwe haar vriendelijk frisch blozend gezicht. Dof en dun was het grijze haar van de oude juffrouw, stijf weggetrokken en op het achterhoofd tot een schamel knotje gevlochten. In haar schraal geelbleek gezicht stonden de kleine oogen bijna kleurloos en aan haar scherpe schouders, haar platte borst was het wel te zien dat van de twee zij het oud geworden meisje was. Elsa was soms een beetje bang voor haar.

Dina kon zoo vlijmscherp critiek oefenen op haar kennissen. Wat zou zij wel hebben aan te merken op het buurmeisje? Maar neen, Elsa wist en voelde zich in de gratie. Zij kwam gaarne een buurpraatje maken of voorlezen. De dames prezen haar mooie voordracht en zeiden haar vriendelijke woorden, zooals zij thuis nooit te hooren kreeg. En 't was niet enkel uit beleefdheid dat Elsa even lief was voor Dina als voor Mevrouw Van Berkel, al hield zij van de weduwe 't meest.

Hoewel zij nog pas zeventien jaar was en thuis als een kind werd behandeld, voelde zij medelijden met die verbitterde, die het heerlijkste van het leven,

6

Sluiten