is toegevoegd aan uw favorieten.

De lotgevallen van d'n ouweheer Dorus

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

komsten van 't werk zijner handen zoodoende bijster te worden. - Maar Dorus stelde zich nu eenmaal voor: 'n zeeman heeft de heele wereld, en hier vond ie 't allang voor z'n roerigheid te klein.

Trouwens, de timmerzolder aan den Dijk was voor z'n nieuwe genegenheid niet ongunstig gelegen. Want daar achter lag immers de Leuvehaven vol kotters en koffen en schoeners,

- had ie de zeevaart pal bij de hand. En op de werkplaats sneed en kerfde hij een fijn opgetuigd schepie, zette ie de masten erin en ging dan telkens weer gauw effe kijke aan de werkelijkheid, hoe die touwtjes ook allegaar weer zaten.

In die dagen was de Kuipersgang onder de kap gemaakt en moesten die huisies worden afgeverfd. Maar die schilder was zoo'n kinderachtige groote lobbes, - en Dorus blééf maar zoo klein, dat die flauwe knul hèm wel kon hanneken. Toen wier 't een heilige dag, en de verver, die Roomsch was, kwam tewerk in groot tenue. En dadelijk weer an 't stoeien met Dorus. Tegenswoordig zijn de meisjes gebobbed, toentertijd droegen de jonges 'n achterkamer, d'r haren van achteren lang. Onder dat geravot trappen ze 'n grooten pot gele verf om, die misselijke knul pakt den kleinen jongen bij z'n beenen, wrijft 'm met z'n kop daar door. Hij, van woede an 't griene, vliegt dien grooten sladood an en duwt 'm z'n hoofd in z'n maagstreek over dat mooie fluweelen vessie, dat meteen vol gele spikkels zit!-Die akelige lafbek heeft dat aan den baas verteld. Want den anderen morgen komt Dorus naar gewoonte om half vijf aan dat huis van den patroon om de schoenen van z'n twee dochters te poetsen, - meneer laat 'm eerst link uitpoetsen, en zegt dan: hier heb je den sleutel, maak den zolder los, en dan pak je je boet.

Nou, hem óók 'n zorg. Hij neemt dus z'n gereedschapsbakkie

- dat nóg altijd beneden staat in 't eigen gebouwde huis, waar de ouweheer Dorus nu zoo vrindelijk woont - en hij loopt

23