is toegevoegd aan uw favorieten.

In de verstrooiing

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stonds was er de weerslag: dat is mijn drang naar het absolute. Ik kan niet deelen. Als ik nu toegaf aan dien drang naar Til, zou er schielijk onvree zijn. De misverstanden van het wanbegrip wilde hij tot eiken prijs voorkomen. Als ik, dacht hij, openlijk mijn liefde aan Matilde geef, wil ik me daaraan wijden heel-en-al.

Dit overleg liet een malaise, vooral omdat hij er Til zelf niet over spreken kon. Dit gaf aan hun verhouding het gedwongene. Hij moest zich geweld aandoen en dat moest haar grieven, daar ze de oorzaak niet bevroeden kon. Dat hij haar dankbaar was vertroebelde de verhouding. Meer en meer dacht hij: als we niet als kameraden samenwerkten, al deed ze het zonder eenige bijbedoeling, zou het makkelijker zijn.

Een middag tegen het eten thuiskomend uit de stad, waar hij college geloopen en in de bibliotheek gesnuffeld had, vond hij op tafel een brief. Het hart bonkte hem naar de keel. Hij was van haar.

De eerste gedachte was: ze laat me in den steek. Zoo ver mogelijk kwam ze me tegemoet. Ik heb, gebrekkig speler, de invite niet beantwoord.

Het volgende oogenblik vóór het openscheuren van de enveloppe hield hij zich voor: dit zou te wreed zijn, ze had een haast-boodschap in de stad, ze schrijft me, met het avondeten niet te wachten, daar ze later komt...

Hij las:

„Lieve Max.

„ Als je thuis komt, zul-je de hut leeg vinden. Matilde is weg. „Zal het je schokken ? Ik geloof het, zeker ben ik er niet

90