is toegevoegd aan uw favorieten.

In de verstrooiing

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wezenheid. Nu ze eenmaal als gelijke had geleefd in een huis als dat van de Staabs, kon ze in die muf heid van flauwe praat, afgunst en laagheden niet meer aarden. Ze kon het niet en ze verkoos het niet. Maar onder dit alles voelde ze aldoor gevaar, daar Ina eiken dag kon terugkomen, in welk geval Matilde de kamer ontruimen en, hoe dan ook, haar brood verdienen moest.

Zoo naderde de dag, dat Frits zou vertrekken. Ina was er van verwittigd en met het oog daarop vervroegde ze haar komst. Toen nam Matilde een kloek besluit, ze huurde een kamer ergens aan een gracht. Mevrouw Staab had er niet van willen hooren. Het kon, zei ze, best worden geschikt, dat Ina en Matilde beiden bleven. Op stel en sprong wilde zij haar niet laten gaan, maar Til had achter haar rug om doorgetast en stelde haar voor de uitgemaakte zaak.

Den laat sten dag had mevrouw een afscheidsmaal gemaakt en er hielp niets aan of Til moest mee aanzitten. Liever wilde ze niet, ze stond buiten de familie en Ina, die haar nauwelijks kende, kon zich aan haar tegenwoordigheid stooten, maar ten slotte gaf ze toe, vooral op Frits' aandrang.

Aan tafel was hij onderhoudender dan ooit. Allen, ook zijn vader en grootvader, kreeg hij mee. Het gezelschap viel van den eenen in den anderen schaterlach. Til bewonderde in hem dat gangmakersvermogen.

Zijn moeder had een uitgezocht menu samengesteld van spijzen, die hem bijzonder mondden. Zijn vader hield een sentimenteele toast, die mislukte. Frits zelf sprak enkele woorden van dank en hoop-in-de-toekomst en wendde zich daarbij rechtstreeks tot Matilde, die de oogen neer-, maar

150