is toegevoegd aan uw favorieten.

Het Haagsche huwelijksverdrag

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

97

matière de mariage, devraient s'adresser aux Gouvernements, sur le territoire desquels ces agents resident, pour leur demander s'ils ne s'opposent pas a 1'exercice de pareilles attributions" 1). Zij zijn echter niet verplicht om dit eerst te vragen, hoewel men kan aannemen dat in de praktijk steeds op deze wijze zal gehandeld worden.

Men neemt meestal aan, dat in Duitschland en Zwitserland diplomatieke en consulaire huwelijken verboden zijn 2) en dat ze in Italië, Portugal, Roemenië, Frankrijk en België toegelaten zijn, indien beide partijen behooren tot het land waarvan de ambtenaar het orgaan is; twijfelachtig is het indien slechts een der partgen tot het land behoort, dat den ambtenaar heeft uitgezonden s).

Wórdt het huwelijk toch voltrokken, hoewel de plaatselijke wet het verbiedt in een der gevallen vermeld in artikel 2 eerste lid, dan geldt het tweede lid van art. 2 en is het dus in het geheele gebied van het verdrag geldig 4). Strijdt het met een beletsel, gegrond op een vroeger huwelijk of van godsdienstigen aard, voorkomend in de plaatselijke wet, dan kan deze het niet nietig verklaren krachtens het laatste lid van artikel 2. Nietigverklaring toch is ernstiger dan beletten, zoodat een staat, die een huwelijk niet mag beletten, het zeker niet kan nietigverklaren; het laatste lid van art. 2 was een wederzijdsche concessie en men kan niet met de eene hand geven en het met de andere hand weer terugnemen 5).

*) Actes 1900, blz. 177.

*) Duitschland, Einführungsgesetz, art. 13; Zwitserland Feuille fédérale 1908, deel I, blz. 472, n°. 15.

3) Zie Travers, H", blz. 152; vgl. voor Frankrijk vooral blz. 156. *) Actes 1900, blz. 177.

*) Buzzatii, t. a. p., blz. 225, anders Kosters, blz. 423.