Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

84

gegooid met de pet, hol of bol, wie 't eerst kon kiezen. Zoo was de troep in twee vrijwel even sterke partijen verdeeld. Kees had de eerste keus van terrein en was aanvaller.

„Wapens halen in 'tarsenaal, mannen!" Met hun generaals voorop renden ze naar 't dennenbosch. Onverwinnelijk gewapend kwamen ze weer op 't vlakke terrein. Trots droeg Kees z'n lange degen, een dennenstaak van anderhalve meter. Twee dennenappels op z'n schouders waren de gouden épauletten en een bos brem op z'n pet voltooide z'n uitrusting.

De partijen scheidden van elkaar, 't Werd een heete strijd. D'r werd geslagen, getrokken en geplukt, gescholden en gejuicht. Op commando bleven er verscheiden dood liggen.

De laatste schermutseling, die Kees de overwinning bezorgde, had plaats op 't grondgebied van kolonel Berrystein van Buggelen.

De partij, die Chris aanvoerde was over 't bevel van hun generaal niet erg te spreken. De verslagen hoofdman lag aan handen en voeten gebonden voor z'n rooien vijand, 't Was ook z'n eigen schuld. Als de anderen in 't heetst van 't gevecht waren, had een van de broeikassen, waarin de zeldzaamste uitheemsche bloemen bedwelmend schemerden, Chris met magnetische kracht aangelokt. De nalatige generaal stond met z'n neus tegen de ruiten gedrukt, toen Kees hem als een slang van achter besloop en hem met z'n zakdoek de beenen gebonden had, voor Chris tot bezinning kwam. 'tWas een eerlijke strijd geweest De vurige generaal had de overwinning verdiend. In de hitte van 't gevecht had hij 'n épaulet verloren en z'n degen lag gebroken over *n bloembed.

Hij wou juist z'n wapen weer ophalen, toen om 'n hoek van 'n rhododendronboschje 't tanige safraan gezicht van een Indiër verscheen, 'n Oogenblik stond Kees stil. Toen, nog in de roes van z'n overwinning, schalde 't met jonge overmoed: „Hé, bruine broeder, reik jij 'ns even m'n degen aan!" Als

Sluiten