Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

140

omrolde, gaf college in kunstgeschiedenis. Z'n ooren waren slecht en z'n stem hard. De heele zaal leefde, als hij begon. Schreeuwend joeg hij z'n lessen door de lucht, 't Onweerde altijd een paar keer, als hij les gaf. De zinken plaat deed steeds onvermoeid dienst voor 't maken van rollende donderslagen. Ook nu weer. Chris was 'tmoe en hij pakte een trein eer naar huis toe.

„Wat kijkt u bezorgd, moeder! Toch niet erger met vader?"

Stil knikte ze bevestigend met 'n ingehouden snik. ,,'k Heb de dokter laten roepen, 'tls griep. Hij moet volstrekt in bed blijven. Vanmiddag had vader 39.61"

De eerste gang van den stille was naar boven. Rustig lachend keek z'n vader hem van uit 'n berg kussens aan.

„Luister 'ns Chris. Je bent 'n man en kunt 'n hard woord hooren. Veronderstel eens, dat ik ging verhuizen.'' Hij maakte een veelzeggende beweging met de hand omhoog. „Dan vind ik 't noodig, dat je weet, hoe de vlag hier «waait. Jè weet, we zijn niet rijk. We hadden een duizend of tien, moeder en ik, samen bijeen gekregen. Dat is weg. Je weet, dat m'n broer Antoon, 't vorige jaar geldelijke moeilijkheden had. We hebben hem geholpen, maar 't is er ook bij ingeschoten."

Blijkbaar vond vader Kras z'n verlies niet bijster hinderlijk, want dezelfde onverklaarbare lach speelde om z'n mond. „DS's jammer vader!"

„Ja, maar we moesten toch helpen. En 'tkan altijd erger.

Bij de Gensters heeft die onnoozele honderd gulden heel wat meer stof opgewaaid, 'k Heb 'tnog niet eens aan moeder verteld. Ze maakt er zich maar naar over. 'kWil maar zeggen, dat je je gave productief moet maken, als ik eens zou sterven!" Moe hield ie op. Chris zat roerloos. Als 'n storm kwamen de rustige woorden van z'n vader over hem.

„Zoo erg is 'ttoch niet vader," zei hij eindelijk.

Sluiten