Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

155

Ze hadden nog zoo'n pret onderweg, dat ze telkens opnieuw in den lach schoten en Jopy vond 't knus, dat ze nu ook eens samen straf kregen.

„Dat is gezelliger dan alleen," voegde ze er nog bij.

Miep was 't natuurlijk met haar eens.

Den volgenden dag hoorden ze 't vonnis over haar uitspreken van een week achter elkaar iederen middag na te moeten blijven.

„Verdikkie," zei Miep en ze stak er haar tong bij uit, „dat is haast tot de vacantie toe!"

„Hè, bah, wat lam," zuchtte Hannie, maar Miep zóng achter haar: „Schep vreugde in 't leven," waarom Hannie plotseling begon te lachen en 'n afkeuring opliep. Verder verliep de morgen door 't gebeurde natuurlijk vrij kalm, de meesten waren er wat van onder den indruk en vonden 't geraden maar heel stil te zijn, misschien koesterden ze de hoop, dat de directrice dan wel consideratie zou gebruiken. Maar daar had juffrouw Anke heelemaal geen plan op, ze was nog nooit over iets zoo kwaad geweest als over dit brutale stukje.

„Wat denken jullie in de vacantie uit te voeren?" vroeg Jan aan Miep en Jopy.

Ze waren hem op weg naar huis tegen gekomen en nu liep hij natuurlijk zoo ver mee.

„Ik ga naar Riga!" riep Jopy met 'n juichkreet.

„Wat fijn voor je," zei Jan, „en jij Miep?"

„Wel, ik ben ook veertien dagen uit gevraagd, maar verder weet ik 't heusch niet. Wat ga jij uitvoeren?"

„Ik ga met mijn broer fietstochten maken." „Heb je nog 'n broer ook?" vroeg Jopy. Ze had er nog nooit van gehoord.

Sluiten