Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Och kom; Dikkie rolde zich om en knipperde slaperig met zijn oogen. Wie gaat er nn sommen uitrekenen in bed! Een heel uur langer liggen, fijn!....

O, Dikkie, Dikkie! Wat dom!

Al ging de klok van zijn kamertje nu een nur achter, daarom hepen de andere klokken thuis nog wel goed!

Moeder, die hem den volgenden morgen kwam roepen,begreep 't geval dadebjk, maar liet 't niet merken. „Dikkie! Opstaan, jongen! 't Is hoog tijd: acht uur!" ,,'t Is pas zeven uur!" riep Dik triomfantelijk uit, zoo gauw hij voldoende wakker was om een heldere gedachte te hebben; „kijk u maar op de klok!"

„Heden ja," zei moeder, „die wijst zeven uur. Zou ik dan zoo in de war zijn geweest?"

„Ja natuurbjk," sprak Dikkie parmantig, „n ziet 't toch zelf. Nou, dan bhjf ik ook lekker nog een uurtje liggen."

Moeder ging weg en Dikkie knuffelde zich voldaan in zijn hoekje.

Na een uurtje werd hij weer geroepen.

Voor zijn doen kwam hij nu tamebjk gauw uit bed.

,,'k Hoef toch niet naar school," dacht Dik; „acht nnr is 't op deze klok, dus dan is het negen. De bel luidt zeker al. Wat hebben we 'teerste uur? Eekenen—fijn! Dat loop ik mis!"

Heel op zijn gemak kleedde de jongen zich aan en kwam toen fluitend de trap af.

't Was stil in huis. Vader was naar 't kantoor. De znsjes waren naar een tante met een groot gezin, die zjj' een paar dagen van de week 's morgens in het huishouden hielpen. Moeder praatte in de keuken met Ant.

Tot zijn verbazing zag Dikkie de huiskamer keurig opge-

40 —

Sluiten