Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

'51

ontvangen schok, 't Kan zijn en toch neem ik niets van wat ik daar neerschreef terug. Even als een geweldige stoot trillingen veroorzaakt, zoo moet ook een gevoelige slag in de eerste oogenblikken gevoelens opwekken, voornemens doen ontwaken, die ons zelf kalmer stemmen en der wereld toonen, dat niet het leed boven ons, maar wij boven het leed staan en dat er een andere kracht is in ons, een ideaal, waardoor we sterker zijn dan we dachten en sterk genoeg om al wat ons door het leed op de schouders wordt gelegd, té dragen niet alleen, maar ook te overwinnen.

En daar zat ze nu, die arme Dora! Zoo op eenmaal neergeploft, met de handen gevouwen in haar schoot, het hoofd gebogen en om de lippen zoo'n pijnlijke trek. 't Duurde eenige oogenblikken, voor ze een woord zeggen kon.

„Vindt je 't niet vreeselijk?" vroeg ze eindelijk nauwelijks verstaanbaar en 't was, of eene rilling haar door de leden ging.

Agnes kon niet anders dan toestemmend knikken.

„O, je weet niet, hoe het hier is," vervolgde Dora, „Papa heeft geen rust, nergens rust. Hij is zenuwachtig en gejaagd. Hij gaat onder in al die vreeselijke dingen, die hij doen en hooren moet. Wat zal ons nog wel meer voor de deur staan! En Moeder schijnt van niets ergernis of gevoel te hebben, zij zit versuft."

„En Marie?" vroeg Agnes.

„Marie — zegt allerlei dwaze dingen. Die wil voor haar eigen kost zorgen, zegt ze, in een winkel hier of daar. O is *t niet vreeselijk, Agnes ? — Hadden wij het maar geweten! — Had Papa ons maar niets verzwegen .... Als hij maar gezegd had: Zoo staat het, zoo! O ik kan er niet aan denken. Wat moet er toch aangevangen worden?" — En een oogenblik later: „Wat zal er druk over ons gepraat worden, Agnes, wat zeggen de menschen toch wel?"

„Ik hoor daar zoo weinig van Dora, maar ik ben zeker,

Sluiten