Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

162

en hij scheen daarin meer te zoeken, dan zij, oppervlakkig beschouwd, beteekenden.

„Wat weerlicht is dat, Harry?" riep hij eensklaps en bukte, om mijn horloge van den grond op te rapen. „Kijk, hier is nog meer geheimzinnigs. Je horloge is precies op twaalf uur blijven stilstaan. Dat is een wonderlijke samenloop van toevallige omstandigheden 1"

„Ja, maar die verklaard kan worden," gaf ik ten antwoord. ' „Ik liet mijn horloge te twaalf uur vallen, en hoogst waarschijnlijk is het door den schok van den val stil blijven staan."

„Wat dunkt je, als wij eens naar die klokken gingen zienr Met de lamp in zijn hand begaf Tom ach naar het voorhuis, en van daar naar de verschillende kamers. Maar de klokken wezen nog denzelfden tijd aan, welke wij er voorheen op waargenomen hadden.

„Nu, Tom," vroeg ik, toen wij dit onderzoek geëindigd hadden, „wat weet je hierop te zeggen — wat dunkt jou er van?"

„Men moet zoeken naar juffrouw Kaynor; zij moet gevpnden worden. De verschijning van je oom aan jou heeft geen nieuw licht over de zaak verspreid,* en wat meer is, ik twijfel er aan, dat hij jou verschenen is. Geesten, die sterk er naar verlangen, dat de op hen gepleegde moord worde gewroken zijn heel aardig voor vertelselboeken, maar ik geloof niet in hen. Wanneer zij er zoo zeer op gesteld waren den op hen gepleegden moord te zien gewroken, dan behoefden zij niet anders te doen dan te verschijnen aan den kereL die hen vermoordde en hem leelijk aan te kijken."

„Maar, Tom, ik ben er zeker van, dat ik mijn oom heb gezien 1" „Wanneer hij bij je gekomen ware, om je te verzoeken voor zijn zielerust te bidden, zou ik dat eerder kunnen gelooven, maar dat soort spoken, hetwelk er maar op aandringt „den snooden, alleronnatuurlijksten moord te zien gewroken" is een hersenschim. Om je de waarheid te zeggen, Harry, heb ik van

Sluiten