Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

23

kleine klokje. Er was limonade, er waren koekjes, taartjes zelfs. En Juffrouw Dientje, die» er ernstig over dacht ook maar stil te gaan leven, misschien wèl met Koosje samen, nu Flip toch weg ging, was er natuurlijk ook. Ja, het zou feestelijk zijn. Maar het wou niet goed lukken. Juffrouw Dibbits was stil, al probeerde ze het niet te laten merken. Finie, die vlak naast Flip zat, hield zich ook monter, maar bij de minste toespeling welke op het aanstaand vertrek werd gemaakt, voelde ze toch de tranen naar heur oogen rijzen. Flip zelf, die dagen lang opgewonden en vol was geweest van de heerlijke toekomst, voelde nu toch ook, dat het scheiden pijn zou doen. En Juffrouw Dientje was ook onder den indruk.

Dat werd er niet beter op toen ze oude herinneringen op gingen halen. Zes jaren lang hadden ze elkaar iederen dag gezien, hadden "fie samen gewoond en geleefd. Juffrouw Dibbits en Finie voegden er stillekens bij: en ook samen gebeden. Dat kon Flip zeker niet zeggen. Toch keek ook hij even terug langs dien langen, langen tijd. O, hij herinnerde zich het eerste oogenblik nog zoo goed, toen hij, haast vijandig, in dit zelfde vertrek, op de punt van een van die zelfde stoelen, voor 't eerst gezeten had. Wat was hij toen bitter bedroefd en opstandig en bitter geweest. En nu was het al weer zes jaar verder. Even keek hij van terzijde naar Finie. Wat was die veranderd in al dien tijd! Toen nog een kind, nu een jonge vrouw in de lange japon al en met het haar opgemaakt. Trouwens hij zelf was ook geen jongen meer. Finie plaagde hem reeds lang met het eerste dons, dat zijn bovenlip versierde. Maar voor zijn eigen gevoel was hij toch niet zooveel veranderd, als Finie. Kwam dat doordat ze die |Ènstige ziekte had doorgemaakt? Kwam het doordat zij „een gêloovig meisje" was geworden? Hij zelf was dichter bij Mama gebleven, had trouwer vast gehouden aan hetgeen hij thuis had

Sluiten