Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„O moeder dat heeft ze dat heeft ze," riep

Lon uit, „ze heeft al dikwijls juist hetzelfde gezegd als u...."

„En je hebt er nooit naar geluisterd en er nooit aan gedacht, hoe veel moeilijker het voor Lena werd, met al die onvriendelijke meisjes om zich heen."

„Het spijt me zoo, moeder," zei Lon zachtjes, „ik zou Lena best willen helpen als het allemaal gemeend van haar is."

Toen gaf mevrouw van Lare haar kind een kus op het voorhoofd : „Probeer het dan 'ns lieverd," zei ze, „toe, en vergeet nooit dat we in de wereld zijn, niet om elkander te plagen en 't moeilijk te maken, maar om te helpen en goed te zijn."

* * *

En met de beste voornemens bezield ging Lon dien middag naar school.

„Ans," zei ze, zoodra ze haar vriendinnetje tegenkwam, „moeder heeft 't ook gezegd."

„Wat ?" vroeg Ans met groote verbazing.

Lon vertelde haar heele gesprek.

„Juist wat juf ook al zei," eindigde ze, „en je weet wel Ans, dien eersten keer, toen zei ik ook "

„O ja," zei Ans haastig, „dat weet ik wel, en natuurlijk denkt je moeder dat, maar die kent Lena niet echt, anders zou ze niet zoo praten."

„Ik wil 't toch probeeren," zei Lon. „Ans, als het werkelijk is zooals moeder zegt, dan is 't toch heel, héél gemeen van ons dat we haar links laten liggen, want zie

je zie je zou jij den moed hebben, als het niet

noodig was, aan de heele klas te zeggen dat je jokte of dat je wat dan óók gedaan had, zooals Lena dat de laatste

54

Sluiten