Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

IOI

gelegen van verdriet, maar nu werd ze al een klein beetje beter, hoewel ze niet anders deed dan weenen

en zwakjes bleef.

Heel dringend verzocht het dienstvischje hem om mee te gaan, want alles zou hem vergeven worden en de blijdschap zou groot zijn in het gezin.

Lang dacht Kreeftenpoot hierover na, maar zijn prachtig wrak opgeven, dat kon hij toch

Zoo maar met, vooral, nu hij zich zoo bemind gemaakt had bij de visschen. Hij deed de innige groeten aan zijn ouders en gaf het dienstvischje een mooi halskettinkje, dat hij in een der hutten gevonden had, mee, als geschenkje voor zijn moeder, om goed te maken, wat hij haar had aangedaan. Het vischje moest maar zeggen, dat hij voor zijn vader zoo gauw niet iets had kunnen vinden, maar dat die den volgenden keer wel een cadeautje kreeg. En verder moest hij maar spoedig terugkomen met berichten of anders moesten andere dienstvischjes maar vaak aankomen om tijdingen van het zeedwergenland naar het schip over te brengen en omgekeerd.

Sluiten