Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

135

vertellen, wat voor een lief jongetje die Bertus is."

En weer schrok Bertus. Hij had nog gehoopt, dat ze er thuis niets van zouden gewaarworden. Nou ja, straf op school, t was wel niet prettig, maar per slot van rekening was je daar nog gauw weer af. Maar als vader alles gewaar werd, zat er wat voor hem op. Dèt begreep hij heel goed. Alles trof nu ook juist zoo slecht. Was die veldwachter maar een dag eerder gekomen. Maar neen, nu kwam hij juist op dat éene ongelegen oogenblik en nu was alles bedorven.

Weer dacht Bertus: bad ik het maar niet gedaan. En al wist hij nu wel, dat hij kwaad had gedaan, 't was in hoofdzaak de straf, die hem drukte en het gevoel van schande, dat hem knelde, die hem het gebeurde deed betreuren.

Als hij zijn verkeerde daad maar had kunnen bedekken, als hij maar niet voor zijn meester en zijn kameraden als een dief had moeten staan, och, dan had hij 't nog wel met zijn geweten klaar gespeeld. Dan zou hij al gauw alles vergeten zijn geweest.

Nu ging dat niet gemakkelijk, en toen meester hem aan het einde van den schooltijd zei, dat hij moest blijven zitten, had hij wel alles willen geven, om aan wat hem nu wachtte te ontkomen.

Maar dat ging niet en daarom besloot hij, het dan maar te nemen, als het kwam.

't Kwam anders, als hij gedacht had. Hij had zich voorbereid op een strenge bestraffing en op een massa strafwerk, maar neen, niets van dat alles.

Alleen vroeg meester, zacht en bedroefd: „Bertus, hoe heb je daartoe kunnen komen?"

Bertus mompelde, dat bij 't niet wist, maar met zoo'n antwoord was meester niet tevreden. Waarom had Bertus dat schrift uit de lessenaar gehaald? Waarom

Sluiten