Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

103

aan huis deed denken. En eindelijk stond mijnheer Poot op en las enkele verzen uit het mooiste jongensboek der wereld, uit Gods eigen woord en zijn stem klonk wonderdiep als hij las: Al ware het, dat ik de talen der menschen en der engelen sprak en ik had de liefde niet, zoo ware ik een klinkend metaal of een luidende schel geworden. ... Daarna dankte hij en dan zongen zij weer, en nu was er een andere blijheid in hun woorden dan zooeven, een diepere vreugde, die hen zoo wonderlijk ontroerde, dat ze haast altijd zwijgend naar het kamp terugkeerden en bijna zonder een woord te spreken hun tent opzochten.

Ze genoten allen met volle teugen van de heerlijke natuur, van eikaars vriendschap, van het spel, van den ernst en een groote dankbaarheid vervulde hun harten. Meestal spraken zij dat niet voor elkander of voor den leider uit. Maar hun handdruk of hun oogopslag of een enkele uitroep was veelzeggender dan een stroom van woorden.

Sluiten