Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

12

DE ONBLUSCHBARE VLAM.

koppelen kan aan 'n natuur als de jouwe, die zoo zwaar-melancholisch is, — dat zou me drukken, benauwen, tot ik er in stikte, oef! Snel keek hij op:

— Maar hoe kan je 'n oogenblik denken, dat ik nog melancholisch zou zgn, als je m'n vrouw was! Dan zou ik immers zóó gelukkig wezen, zóó onuitsprekelijk gelukkig...

— Och, verbeeld je dat toch niet! Bij 't minste verschil tusschen ons, bij de onbeduidendste kleinigheid, zou je weer opeens in de put zitten, je maakte me zenuwscène op scène, daar kan je niets aan doen, je hebt nu eenmaal zoo'n ongelukkig temperament, ongelukkig voor anderen, en ongelukkig voor jezelf niet minder..,

Hij boog het hoofd. Misschien... had zij wel gelgk...

— Want zie nu eens: ik heb je in de laatste tijd behandeld als... ja, niet mooi. Als je nu 'n ander man was geweest, dan had je je dat niet laten welgevallen. Je zou me flink op m'n nummer hebben gezet, je had me laten voelen, dat ik in kracht toch niet tegen je opkon, je had me eens door elkaar geschud desnoods ... Maar jij, o, 't is om er dol van te worden, altijd zaniken en zeemen, vragen, smeeken, je verdeemoedigen, altijd geduld hebben, honderdmaal terugkomen, als ik je honderdmaal heb weg-gejaagd, — dat is niet uit te houden op den duur, voor niemand.

— Maar, zei hjj, met een bitter gevoel van vernedering, en wetende dat hij pleitte voor een verloren zaak, heb je dan in 't geheel geen verantwoorde-

Sluiten