is toegevoegd aan uw favorieten.

Europeesche dagboek-bladen van een Indisch-verlofganger

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

91

zelf, ieder op zijne manier en alleen verschillen we over den oorlog nogal van opinie en had hij o. a. nog nooit gehoord van de ,,Einkreisungs" politiek, wat een heel, heel lastige leemte is in ons debat.

Hamburg, 12 Mei 1915.

Heb gisteren avond een opvoering van „Tristan und lsolde" bijgewoond en volop genoten. Het huis was aldagen tevoren uitverkocht, trouwens alle theaters spelen hier door, De muziek is niet zoo luid in deze, niet zoo schel van koperinstrumenten en dissonanten als in andere Wagner operas. Het is een breedvloeiende stroom van klanken, een mengeling schijnbaar door elkaar en toch een groot harmonisch, phonetisch geheel, waarin vooral de harp en andere zachtwelluidende instrumenten veel doorklinken, Tristan und lsolde is één groot minnelied van den componist-dichter, waarin zich zijn genie tot het hoogste verheft. In de legendarische heldenfiguur ligt een diepe ernst, een ontzaglijke tragiek, uitgebeeld in muziek en tekst, uitgebeeld door een meesterhand, dit laatste in schrille tegenstelling met de meeste mij bekende andere operas met hunnen kinderlijken tekst en antieke, ongenietbare intrigue. Trieste mystiek is de grondtoon van het Tristan figuur, het noodlot der menschheid spreekt uit zijn bestaan en vergaan, spreekt uit de verhevene liefde tot zijne geliefde, lsolde, met welke hij eerst in beider dood vereenigd wordt. Naast deze teekent ons de meester als bijfiguren den nobelen Koning Marke, den trouwen dienaar Kurwenal en Isolde's vertrouwde, Brangane. Kurwenal, de reus en geboren strijder, met zijn athletenrug en reuzenschouders, in de laatste acte neergezeten onder den grooten boom op het erf van het verwaarloosde, aan zee gelegen kasteel, teruggekeerd van hunne zwerftochten met zijn doodelijk gewonden meester. En terwijl hij den stervende in zijne sterke armen houdt, tracht hij hem in roerend onbeholpen woorden te troosten, zijne gedachten af te leiden van zijne verterende liefde voor lsolde, op wier verschijning hij hoopt en wacht met de laatste kracht, die in hem is, terwijl het schip niet wil komen opdagen aan den horizont der zee, waarheen Kurwenal al troostende telkens zijne zorgelijke blikken richt. Kurwenal, de oude getrouwe