is toegevoegd aan uw favorieten.

Hoe Isaac Seehuusen Jacobijn werd

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

IX.

Terwijl men nog eenigen tijd aan tafel bleef zitten, werd het leven hoe langer hoe oorverdoovender. Telkens was er een of ander heer die een speech wilde houden en dan onder groot armgezwaai zijn stem zoodanig moest uitzetten, dat hij er vuurrood van werd. Niettemin verstond geen sterveling er iets van, doch hijzelf werd er tot tranen door geroerd. Aan een der tafels zong men een vaderlandsch lied, tegelijkertijd werd er aan een andere tafel gezongen ter eere van den wijn of de vriendschap. Een beroerteachtig heertje hield niet op met tegen zijn glas te tikken, onder het roepen van Silentium! Silentium! waarna hij dan telkens probeerde iets te zeggen, doch daar niemand er eenige notitie van nam, ging hij weer zitten om een oogenblik later opnieuw silentium te roepen en zijn glas te gaan mishandelen, totdat hij ten slotte blazende van kwaadheid opstond en het ondankbare gezelschap verliet.

Eindelijk verhief de kamerheer, ambtman Palmfeldt de Friedrichson, zich in al zijn waardigheid van zijn zetel, bood de gastvrouw zijn arm en geleidde haar plechtig de eetzaal uit. De gasten,