is toegevoegd aan uw favorieten.

Glinsteringen van het jaar

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

godes? Maar Luna was zoo ver, zoo eindeloos onbereikbaar ver en weemoedig twinkelend zag 't sterretje neer op de aarde op een avond in 't vijvertje. Droomerig flikkerde zijn lichtje. Luna was zoo ver, zoo eindeloos ver..... Als zij nog eens

beneden, daar op de aarde was, dan Maar daar was ze,

groot en blank glansde ze op uit 't heldere water. Daar was

ze „Zie daar valt een ster", zei een jongen, die met zijn

meisje door de weiden liep. „Hij valt midden in 't Prinsenhof. Nou mag je een wensch doen".

'k Heb een vermoeden dat die wensch eerder vervuld is dan 't verlangen van het steretje. Want toen 't in den vijver lag, zag 't Luna weer even hoog aan den hemel staan. Omhoog stijgen kon 't niet meer, en zoo werd het de blanke eindeloos verlangende waterlelie. Daar denk ik aan als ik tuur over al die blanke bloemensterren, daaraan, en aan Heines lied:

„De blanke waterlelie Kijkt droomend uit den vloed. De bleeke maanschijf brengt haar Van verre een liefdegroet. Beschaamd verbergt zij 't kopje Weer in den held'ren vloed: Daar ziet zij haar aanbidder Gebogen aan haar voet".

En aan alle jongens en meisjes die in de romantiek van jeugdige liefde over de weiden gaan en sterren zien verschieten en wenschen doen, om tot het inzicht te komen dat alles malligheid is. Diep op den bodem van het vijvertje ligt een zeer prozaïsche wortelstok, die er op wachtte, dat de voorjaarszon het water warm stoofde. Toen zond hij spitse knoppen omhoog, opgerolde bladeren, die zich bruin-rood ontplooiden aan de oppervlakte, het eene blad na het andere, tot heel het vijvertje er mee belegd was. Aan lange, sponzige stengels Üggen ze gemeerd. Het rood van den onderkant blijft, dat van de bovenzijde

92