is toegevoegd aan uw favorieten.

Vlottende schaduwen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE VROUW MET EEN VERLEDEN.

Ik wil 't niet langer! ik wil 't niet langer! kreet Isabelle, en zij zonk neer in den grooten, diepen fauteuil voor den haard. Ik wil niet langer kunstmatig mijn jeugd verlengen, ik wil nu oud worden, met eere en in tevredenheid oud... Ik wil niet langer me inspannen en uitputten, om de wereld te doen gelooven, dat ik nog bezit, wat ik niet langer bezit... ik ben niet jong meer, en ik ben moe, doodelijk, eindeloos moe ... ik kan en ik wil zoo niet verder ...

Isabella was thuis gekomen van een soiree, waar zij het stralend middelpunt was geweest.

Zij had geschertst, gelachen, geflirt, ja, geflirt bovenal. Zij, de mooie, de rijke weduwe, werd altijd door een drom aanbidders omzwermd, — en het was haar trots en haar glorierijke voldoening geweest, om overal, waar zij verscheen, de jonge meisjes totaal te eclipseeren.

Dat was haar tot dusverre steeds gelukt. Haar schoonheid, haar geest, de durf van haar optreden, maakte het voor de jonge meisjes onmogelijk met haar te concurreeren. Zij dacht er niet aan, te hertrouwen, — haar leven van onbeperkte vrijheid opgeven? dat nooit! — maar de mannen in den