is toegevoegd aan uw favorieten.

De kleine Johannes

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE KLEINE JOHANNES.

79

en gij wordt als de duizenden menschen, die Wistik gesproken hebben." „Zijn er zooveel?"

„Ja duizenden I" Wistik hield zich heel geheimzinnig, maar toch is hij een prater, die zijn geheim niet verzwijgen kan. Hij hoopt het boekje, bij menschen te vinden, en deelt zijn wijsheid aan ieder mee, die hem misschien kan helpen. En al veel ongelukkigen heeft hij er mede gemaakt. Zij gelooven hem en gaan het. boekje zoeken, met evenveel ijver als sommigen de kunst om goud te maken. Ze offeren alles op, vergeten al hun bedrijf en geluk — en sluiten zich op tusschen dikke boeken, vreemde stoffen en werktuigen. Zij wagen hun leven en gezondheid, ze vergeten den blauwen hemel en de goede, milde natuur — en ook hun medemenschen. Soms vinden zij mooie en nuttige dingen, als goudklompen, die zij uit hun holen op de lichte, zonnige aardoppervlakte gooien, doch zelf bekommeren zij zich daar niet om, laten anderen er van genieten — en graven en wroeten ingespannen en rusteloos in het duister voort. Geen goud zoeken zij, maar het boekje. Sommigen versuffen ook onder den arbeid, vergeten hun doel en hun wensch en dwalen af tot jammerlijk gebeuzel. Dan heeft de kabouter hen kindsch gemaakt. Men ziet ze torentjes van zand bouwen en tellen hoeveel korrels er noodig