is toegevoegd aan uw favorieten.

Les romanesques

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

114

BARTHOLO en ALMAVIVA zijn met Figaro en Rosine de hoofdpersonen van Le Barbier de Sévilk, het geestige blijspel van Caron de Beaumarchais.

Graaf Almaviva, een Spaansche grande, heeft te Madrid een jong Andalusisch meisje opgemerkt en lief gekregen. Hij is haar gevolgd naar Sevilla; en ontdekt eindelijk het huis, waarin ze woont, zorjder aanraking met de buitenwereld, jaloersch bewaakt door haar voogd Bartholo, die met haar wil trouwen. Almaviva weet niet, hoe hij het moet aanleggen om het huis van Bartholo binnen te dringen. Maar Figaro, de man van twaalf ambachten en dertien ongelukken, en voor 't oogenblik het eerzaam vak van barbier uitoefenende, is hondermaal slimmer en vindingrijker dan de graaf ; hij weet door allerlei listen de waakzaamheid van den jaloerschen Bartholo te verschalken en den graaf naar binnen te loodsen. Hij wordt trouwens verdienstebjk geholpen door Rosine, die natuurlijk den jongen, blonden Almaviva prefereert boven den norschen, donkeren Bartholo (De rol van A. wordt gespeeld met een blonde pruik, die van B. met een donkere).

„UN REPOS NAIF DES PIÈCES AMÈRES".

Entre les années 1889 et 1897 les étrangers étaient a la mode sur les scènes francaises. On jouait et on allait voir — par snobisme plutöt que paree qu'on se sentait attiré vers ces piècés — des ceuvres d'Ostbowsky, d'lBSEN, de BJ03BNSTEBNE BjceRNSON, de Haüptmann, de Stbindbebg, de Maeteblinck enfin qui, quoique écrivant en francais, était Beige.

Francisque Sarcey, Te cricique du Temps a cette époque, après la représentation de Pellêas et Mélisande, écrit dans son feuilleton théatral: ... „le défaut de la pièce, c'est que tout le monde y est mystérieux, c'est que tout y affecte un air de mystère. On bort de ces ténèbres parfaitement abruti, comme si 1'on avait une calotte de plomb sur la