is toegevoegd aan uw favorieten.

De burggraaf van Bragelonne, of Tien jaar later

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

116

Zoo ontknoopte zich in enkele oogenblikken een intrige, die de geheele diplomatie van Europa beziggehouden had. Zij had echter geen ander zichtbaar en duidelijk resultaat dan dat zij een armen luitenant der musketiers zijn betrekking en zijn vermogen deed verhezen. Weliswaar won hij in ruil daarvoor zijn vrijheid.

Weldra zullen wij weten hoe M. d'Artagnan van de zijne gebruik maakte. Voor het oogenblik moeten wij, als de lezer het ons veroorlooft, teruggaan naar de hótellerie des Médicis, waarvan een raam openging juist op het oogenblik, dat op het kasteel de bevelen voor het vertrek des konings gegeven werden.

Het raam, dat open ging, was dat van een der kamers van Karei. De ongelukkige vorst had den nacht met peinzen doorgebracht, met zijn hoofd in zijn beide handen en zijn ellebogen óp een tafel, terwijl Parry, zwak en oud, Tiitgeput naar lichaam en geest, in een hoek in slaap gevallen was. Een vreemd lot van dezen trouwen dienaar, die voor de tweede generatie de afschuwelijke reeks ongelukken, die op de eerste gedrukt hadden, opnieuw beginnen zag. Toen Karei II de nieuwe nederlaag, die hij geleden had, goed overdacht had, toen hij de volkomen geïsoleerdheid, waarin hij terecht gekomen was, goed doorzien had, werd hij als door een duizeling aangegrepen en viel hij achterover in den fauteuil, waarin hij zat.

Toen kreeg God medelijden met den ongelukkigen vorst en zond hem den slaap, den onschuldigen broeder des doods. Hij werd eerst wakker om half zeven, toen de zon reeds in zijn kamer scheen en Parry, onbeweeglijk uit vrees hem wakker te maken, met een diepe smart keek naar de oogen van den jongen man, reeds rood geworden door het nachtwaken, en naar zijn wangen, reeds bleek door lijden en ontberingen.

Eindelijk maakte het lawaai van enkele zware karren, die naar de Loire reden, Karei wakker. Hij stond op, keek om zich heen als iemand, die alles vergeten heeft, zag Parry, drukte hem de hand en beval hem af te rekenen met Cropole. Cropole, verplicht met Parry af te rekenen, deed dat als een fatsoenlijkman; hij maakte slechts zijn gewone opmerking, d. w. z., dat de twee reizigers niet gegeten hadden, wat het dubbele nadeel had vernederend voor zijn keuken te zijn en hem te noodzaken, geld te vragen voor een niet gebruikten, maar desniettemin