is toegevoegd aan uw favorieten.

Onder moeders vleugels

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

H3

mijn nieuwe roze zijdje voor Donderdag en heb verder niets noodig."

„Ik ook niet —" begon Meta, maar zweeg, omdat het haar inviel, dat zij wel verscheiden dingen noodig had, maar ze niet kon krijgen.

„Wat doe jij aan?" vroeg Sallie.

„Mijn oude witte weer, als ik die ten minste goed kan verstellen; ik heb den rok den vorigen keer erg gescheurd," zei Meta, en ze deed haar best kalm te spreken, hoewel ze alles behalve op haar gemak was.

„Waarom schrijf je niet naar huis om een andere?" zei Sallie, die niet bijzonder slim was uitgevallen.

„Ik heb geen andere." Het kostte Meta moeite dit te zeggen, maar Sallie merkte niets en riep in nalve verbazing :

„Niets dan die eene! Wat grappig —" Ze eindigde haar zin niet, want Belle schudde het hoofd en viel haar vriendelijk in de rede:

„Volstrekt niet grappig; waarom zou Daisy veel japonnen hebben, als ze nog niet uitgaat ? Er is niets geen reden om naar huis te schrijven, Daisy, zelfs al had j' er «en dozijn, want ik heb een keurig blauw zijdje, dat ik niet dragen kan, omdat het mij wat nauw is, en jij zult het wel willen aandoen om mij te plezieren."

„Het is heel vriendelijk van je, maar ik vind het niets naar om mijn witte japon weer aan te trekken, als het jullie hetzelfde is; die is goed genoeg voor mij," zei Meta.

„Kom, laat ik nu eens het plezier hebben je netjes aan te kleeden. Ik vind het zoo prettig en je zou heusch eene kleine beauté zijn, als er hier en daar maar een kleinigheidje werd aangebracht. Ik zal je aan niemand laten zien, voordat je kant en klaar bent, en dan komen we op eens voor den dag, zooals Asschepoester en haar petemoei, toen zij naar net bal gingen," zei Belle overredend.

Meta kon het zoo vriendelijk gedane aanbod niet weerstaan; de begeerte om zelf te zien, of ze „een kleine

MOEDERS VLEUG ELS. 11e dr. 8