Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Met Verriest leefden de leerlingen als in een droom; hij was de illusie, de lach, de schoonheid van het leven: in zijn 25-jarenlang leeraarsambt leerde hij aan ruim 3000 leerlingen de vreugde en de ideale roeping van het leven kennen, heel typisch samengevat in dit mooie woord dat keer voor keer de diepere zin van zijn lessen vertolken kwam: „ Ne vous laissez pas dépoétiser ". Wie weet niet dat Hugo naar wezen en opvoeding heel veel houdt van een mooi mondje Fransch en wie voelt niet dat heel de Verriest-familie en veel Zuid-West-Vlamingen met haar, veel meer weg hebben van de expansieve fijne fransche 1) causerie-geest dan van een echt Vlaamsch gesloten kernachtig optreden gelijk bij de Gezelle-familie.

De Verriest-familie was naar opvoeding — en ze had met haar groot assimilatie-vermogen veel aan opvoeding te danken — een kind van haar tijd: haar korrespondentie was uitsluitend Fransch; dat was toen zoo in de begoede burgersstand; H. Verriest — die een verbazend geheugen bezat, kende meer dan 15000 Fransche verzen uit het hoofd — en eens op een keer toen zijn bisschop een fransch schrijven aan hem van Hugo Verriest gelezen had, schoot hij kregelig uit: „ Et dire que ce flamingant écrit mieux le francais que n'importe quel prêtre de mon diocèse ".'

Verriest brak in zijn onderwijs de doodende college-sleur 2). „ Hij beminde het rare, het ongeziene, het onverwachte, het spontane, en had een onoverwinbaren afkeer, dien hij niet trachtte te verduiken, voor alles wat „ pose " was. Niettemin kon Vernest soms in zijn onderwijs middelmatig werk van minder begaafde maar werkzame leerlingen boven verdienste ophemelen wanneer hij met zijn aanmoediging meende een goeden stoot te kunnen geven.

1) Lees zijn minder goede opstellen in De Nieuwe Tijd en ge zult getroffen zijn door den geweldigen grooten invloed van het Fransch op zijn taal, ook in zeer slechten vorm soms.

2) Opstel van Rob Buyse over Rodenbach in de Jubileum-uitgave van het Klein Seminarie 1907.

8

Sluiten