is toegevoegd aan uw favorieten.

De zusters

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„maar Evert stelt zich voor, dat het buitengewoon amusant zal worden."

„Voor de kinderen ja," viel Joling in; „en daar is 't me om te doen."

„Wou je ze dan smaak laten krijgen in bioscoopmuziek?" vroeg Lottie verwonderd.

„Smaak... de meesten hebben toch geen smaak. En voor de anderen hindert 't niet. En trouwens..." hij zweeg even, keek knipoogend de drie meisjes om de beurt aan en liet zijn stem dalen: „ik vind zoo'n illustratief muziekie verdomd lollig op z'n tijd."

De anderen lachten.

„Wat 'nbekentenis!" spotte Lottie.

„Ja, 't is 'n bekentenis, maar ik schaam mij er niet voor. Ik kan toch niet helpen, datik benzooals ik ben?"

„Je wordt nog een bioscoop-artist," knorde Mary.

Joling klopte langzaam de asch van zijn sigaret, blies de vonk aan in het gloeiende puntje.

„O nee zus," zei hij rustig, „daar hoef je niet bang voor te zijn. Ik blijf de muziekmeester."

„Vind je 't heuseb prettig, kinderen les te geven?" vroeg Lottie ietwat verbaasd.

„ Ja; ik vind kinderen zulke merkwaardige schepsels, dat ik er nooit genoeg van krijg."

„Wat zal jij dan een goeie huisvader worden!'' plaagde Lottie.

Evert werd rood en Eva voelde iets als een schok, als raakten Lottie's woorden aan iets in haarzelve.

„Daar denk ik niet aan." Joling sprak plotseling ernstig; zijn oogen, groot en goedig, keken Lottie aan met iets pijnlijks in hun blik.

Zij glimlachte verlegen. Waarom keek hij haar zoo aan? dacht hij iets van Albert?

92