Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

8

Vóór ze bij moeder en de anderen komt, moet ze eerst haar teleurstelling en haar verdriet, haai' schrijnend leed, verwerken. Dat heeft ze van jongs af gedaan.

Kort vóór zijn dood, heeft haar vader 't haar als gulden leefregel mee gegeven: „Verwerk een teleurstelling, een aanval van bitterheid, woede, boosheid, of welke hevige emotie ook, eerst in je eigen hart, vóór je er anderen deelgenoot van maakt."

De tram laat zich wachten en, zonder er zich rekenschap van te geven, is ze in de richting van het Haagsche Bosch opgewandeld... Als ze het merkt, is ze reeds te ver afgedwaald.

Eigenlh'k ook wel goed... het Bosch is altijd mooi; de herfsttinten beginnen de dorheid van den nazomer te vervangen en doen alles voordeelig uitkomen; het is heerlijk, pittig weer; ze loopt nu met een energieken pas door... tot ze bij de vijvers is. Dan draalt ze even op de rustieke brug, tusschen de twee in en, terwijl ze de majestueuze stilte van het woudomzoomde water, ondergaat... komt 't plotseling over haar... dat ze nog genieten kan.

't Is heerlijk, de goudtinten zijn zoo mooi... maar ze analyseert niet, ze heeft enkel 't gevoel, dat er iets goeds met haar aan 't gebeuren is...

In 't eerst weet ze nog niet duidelijk wat het is... doch langzamerheid neemt het vage besef een duidelijke visie aan en... staat 't beeld van Dr. Meulinger voor haar geestesoog en hoort zij zijn stem, met enkel de banale woorden uitende, zoo straks door haar opgevangen, doch ook de aanvulling er van; hetgeen hij er mee bedoelde.

Sluiten