is toegevoegd aan uw favorieten.

Nieuwe wegen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

88

zou hem, als z'n aanstaanden schoonzoon, allicht wat toeschietelijker maken... 'n Beetje er op geïnfluenceerd, den laatsten tijd, had hij wèl bij Suus... Ja, God-nog-toe, hij moest met alles rekening houden... Als je in 'tleven slagen wou, kon je waarachtig niet alles op 'n goud-schaaltje gaan wegen...

Geheel levend in eigen gedachten gaf hij werktuigelijke, korte antwoorden aan Henriet, die, blij, gewichtig, als ware haar voorstel het zekere middel tot redding, daarover was blijven doorpraten, zich zelf herhalend. Maar zij waren nu bij huis en Herman Leyter had reeds uit z'n broekzak den sleutelbos gehaald, zocht er dien van de huisdeur uit, toen z'n vrouw haar hand op z'n arm leggend, hem nog even terughield.

„Gunst ja ... van den schrik zou ik het voornaamste nog vergeten... Ik heb van morgen met Suus gesproken."

Leyter bleef staan op de stoep, wendde zich bruusk naar z'n vrouw.

„En...?" vroeg hij, de spanning trillend in z'n stem.

„Nou hoor, dat is in orde eindelijk... Meerhold is in genade aangenomen."

„Dat dacht ik wel," zei Leyter en, diep-innerlijk Verheugd, omgreep hij liefkoozend den arm van Henriet.

IV.

Nochtans, aan de koffietafel was Herman Leyter opvallend zwijgend en in-zich-zelf gekeerd. Te voren had hij met Suus gesproken in 'n oogenblik van toevallig samen-alleenzijn, het haar gemakkelijk gemaakt, toen ze met 'n blos, ver legen voor haar doen, begon: „Mama heeft u zeker wel verteld ..." en steken bleef.

„Ja zeker kind... enne, ik hoop, dat je gelukkig zal worden, dat je nooit geen spijt zult hebben van dat besluit," had hij daarop gezegd en het ellendig gevonden, dat het zoo weinig hartelijk, zoo weinig vaderlijk had geklonken. Tegenover Suus' koele geslotenheid voelde hij 'n meer innige genegenheidsuiting als iets overdrevens bijna. O, als 't Emmy was geweest, hij zou 't anders hebben kun-