is toegevoegd aan uw favorieten.

Adam in ballingschap

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET VIERDE BEDRYF.

EVA. ADAM. Waer staenwe, in 't paradijs, of daer de starren blaecken ? Wat trek verruckt mijn' geest omhoog ? mijn voeten raken Geen aerde. D' aerde ontzinckt den voeten in 't verschiet. 935 De goddelijcke galm van 't heiligh bruiloftsliet

Ontknoopt den bant, die ziel en lichaem hiel gebonden. De ziel, op hemelscheit verslingert, en verslonden, Gevoelt geen aertscheit, en, verkeert in zuivre vlam, Zoeckt d' eerste bron, waeruit zy haeren oirsprong nam.

Adam.

94° Mijn lief, waer heene ? toef: gy mostme niet ontzweeven. Eva.

Ick worde krachtigh na de bron des heils gedreven, Die mijnen brant alleen kan koelen. Laetme gaen.

932 Blaecken: schitteren.

933 Wat drang voert mijn geest omhoog.

934 In 't verschiet: terwijl ze onder ons wegschiet?

941 't Ia mij niet geheel ■ duidelijk of met de bronnen heils God bedoeld wordt of de bron bij den boom des levens, waar o. a. vs. 171 van spreekt. We zouden hierbij dan te denken hebben aan het heiligend vermogen van het water, zooals het later ook bij de sacramenten voorkomt. Zie Koopmans, Taal en Letteren VII, 225—6. Ook kan het water uit vs. 990 en Openb. XXII, 1 bedoeld zijn.