Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dadelijk daarop voelde ze de werkelijkheid op zich zakken : hij was zoo, ruw, wreed soms ....

Vijf jaren waren ze nu getrouwd, vijf lange hopelooze jaren. Hoeveel er nog volgen zouden ? O, de tijd dat ze in opstand was gekomen lag óók al achter haar. Ze kon nu niets meer, ze was op ... . Acht en twintig en op ... .

Frans bleef de plaatjes bekijken, drie- viermaal achtereen. Er was een naakt-figuurtje bij met smalle kinderschouders en hoog-gewreefde voetjes. Hij vond dat ze op Mimi leek, zijn dot van een vrouwtje, dat hij onlangs op kamers gezet had. Pff! hij kreeg het er warm van! Mimi.... Mimi hield van hem, ze was dol op hem, ongetwijfeld. Nou ja, 't kostte geld, natuurlijk. Maar dat had hij er voor over. 't Werd zijn leven, zoo zoetjes-aan. Jandorie, als je bij zoo'n schat een koele vrouw als Madeleine vergeleek ! . . . . Mimi praatte de laatste dagen aldoor over scheiden, Frans moest scheiden .... Ze was jaloersch, gunde hem geen andere vrouw .... Maar scheiden was een heel ding, dat dééd je maar niet zoo ineens .... Niet dat hij niet zou willen, integendeel, maar de soesah die je van zooiets had .... advocaten, boedelscheiding.... Mimi had al gezegd : Frans moest de helft van den inboedel hebben... ,

„Daar is Bruun!" zei Madeleine plotseling. Ze stond half op in haar stoel en gaf Bruun Arkelens een hand.

„Wat prettig dat jij nog even komt!" lachte ze, en haar moe gezicht kreeg een meisjesachtige blijheid.

Bruun deed even alsof hij iemand zocht. Hij vond Madeleine heel hef, maar die schoft van een Frans Toch

ging hij bij hen zitten, in een stoel naast Madeleine.

„Hpe gaat het jullie ?" vroeg hij, tusschèn de tijdschriften op tafel grijpend, maar zijn hand leeg weer terugtrekkend.

„Ach " Madeleine haalde de schouders op. „Wat

4

Sluiten