Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

8

moest hij doorslapen. Eerst zou ze nog even haar kinderwasch strijken.

Op de teenen sloop ze naar 't keukentje, om te zien, of de ijzers al heet waren. De kamerdeur op een kiertje, dan kon ze hem hooren, als hij „kwam".

Wat gaf zoo'n dreumes toch al handen vol werk! Toen hij er nog niet was, twee maanden geleden, o, toen wist ze vaak van verveling den dag niet door te komen. Gerard was ook heele dagen van huis, van 's morgens acht tot 's avonds zeven, met 's middags een schafttijd van maar anderhalf uur. Dan duurde zoo'n dag zoo lang! En nü scheen ze tijd te kortte komen.

Een gevoel van geluk doortintelt haar.

Dan — even zet ze het strijkijzer neer; er komt een blos op haar bleeke wangen en een zucht ontsnapt haar borst.

Was het de hitte van 't fornuis, die haar 't bloed naar 't hoofd deed stijgen?

Driftig grijpt ze het ijzer weer op, wegstrijken wil ze die sombere plooi in haar ziel, zooals ze de plooien wegstrijkt uit het snoezige kinderjurkje, dat voor haar ligt.

Vergeten wil ze, alles vergeten! Een streep halen door al het oude !

Ze was immers een gelukkig moedertje.

Woog dan de blijdschap daarover niet op tegen al het lijden, dat voorbij was?

Vóóruit wilde ze zien, het verleden achter zich sluiten door een deur, die voor altoos gesloten moest blijven.

Waarom kwam dat nare verleden haar toch zoo telkens benauwen? Dat verleden — ach, het was ook nog zoo versch! Hoe zouden enkele maanden de sporen

Sluiten