is toegevoegd aan uw favorieten.

Het offer

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

114

wit pak van Russisch linnen. Groot en breed vulde zijn gestalte de kleine achtergalerij.

„Ajo... stoor ik een lief tète-a-tète?"

Zijn vroolijke, jonge stem, lachte hen toe. Hij had iets ongegeneerds over zich, dat Henk steeds hinderde. Coba mocht hem graag lijden; juist het spontane in zijn houding trok haar aan. Daarbij was hij steeds vol scherts en een trouw bezoeker en bewonderaar van haar. Zonder verliefd te zijn, gingen ze met elkaar om in luchtige flirt, soms tot lichte ergernis van Henk, die hem meer op een afstand had gewenscht; hij was te vrij in zijn manieren tegenover Coba, gedroeg zich, alsof zij 'n zuster van hem was. Vooral het in en uitloopen was lomp en lastig, vond Henk, hoewel het de schuld van Coba was, die, toen Frits van Verduin eens in weemoedige stemming gezegd had, dat hij zich zoo beroerd eenzaam voelde in dat ellendige plaatsje, hem gul had aangeboden hun huis als het zijne te beschouwen. En Frits was daar maar al te graag op ingegaan.

Toen ze- in de wipstoelen tegenover elkaar zaten, terwijl de tafel reeds gedekt was, heerschte er everLeen zwijgen, plots onderbroken door Frits' stem.

„Zeg luitjes, groot nieuws! Daarom kwam