is toegevoegd aan uw favorieten.

Beschouwingen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat zijn. Zij zijn van nature, uit eigen aard, genoopt te gaan tot het haast monochrome, (dat alles leeft in gemeenzaamheid wordt door de romantici uitgedrukt in een kleur-geheel, dat de wezens en dingen haast niet scheidt). Ze zijn daar-om niet arm. Dit te meenen is een vergissing in zwakte. Ze zijn geschakeerd in 't monochrome; ze zijn adem van kleur; een adem die van verre komt en naar ver gaat. Van Konijnenburg is altijd het zuiverst, het meest te betrouwen als kleur, wanneer hij het kleurgeheel weinig samengesteld maakt. Hij is dan het diepst, het grootst, het minst „vermoeid"; voor hem het natuurlijkst. Hij is intellectueel. Zijn bouw is een vinden van waarheden, die, voor hem, zeker zijn als zonne-opgang, en zonne-neergang. Deze intellectualiteit is niet strijdig met het romantische. Sommigen, ik weet het, lijkt zij dat, maar als koel en klaar bewijs tegen deze vooronderstelling staat da Vinei, de wetenschappelijke, — en de romantische schilder. Sinds 1887 heeft Willem Van Konijnenburg zich een uitdrukkingsvorm gevonden. Hij is bij dat jaar niet stille blijven staan. Hij heeft zijn onderzoekingen naar „algemeene" noodzakelijkheden voortgezet, en in een viertal werkjes en werken, trachten „vast te leggen". Het werk zelf is een bewijs voor zijne beschouwingen. Het is rijker geworden in zekerheid, zuiverheid, en vastheid — en het ademt wijder. De bouw bracht van zelve het plastische mee (tot nu); de intellectualiteit heeft die lichtvlaag hem doen vinden, die mij om haar vlagen en om haar licht verwondert in „Overgave" .... Het eene onderzoek brengt het ander voort. De portretten van Willem van Konijnenburg zijn vast gecon-

2