is toegevoegd aan uw favorieten.

Marcus Ordeyne

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

115

„Omdat hij een heer is, een krekel van een verfijnd en teer gevoel."

„Och wat!" riep Carlotta lachend. „Het was een zot. Hij heeft zijn verdiende loon. Het verveelde haar, langer te wachten." . „Jij bent dus voor een huwelijk door verovering?" vroeg ik.

Ik vertelde haar van de huwelijksgebruiken van de Tataren en weidde daarover uit.

„Ja," zei Carlotta, „dat heeft zin. En wat grappig is dat voor een meisje. Al die hofmakerij is maar tijdverspifling. Ik houd ervan, dat de dingen gauw-gauw gebeuren, vlak op elkaar, of anders..."

„Of anders wat?"

„Niets doen, niets dan in de zon liggen net als nu." „Ja." zei ik droomerig, toen ik me weer aan haar zij had uitgestrekt. „Net als nu."

Ik zit aan mijn venster en kijk uit op de baai; de opgesjorde visschersvaartuigen en de netten, die te drogen hangen, komen in het sterrenlicht vaag uit. Ik hoor het rhythmische gezucht van het getij. Aldoor hoor ik er de idiote woorden in, die mij vanavond zijn te binnen geschoten.

Maar waarom zou ik gek zijn? Omdat ik mijn ziel vul met Gods glorie van aarde zee en lucht? Omdat ik mijn hart vul met het zuiverste genoegen in den vertrouwelijken omgang met frissche en geurende vrouwelijkheid? Omdat ik mij voor een enkele maal overgeef aan een zinnedroom, die door geen onloutere wolk wordt verduisterd?

Omdat ik me weer jong voel?

30 September.

Er is iets niet in den haak met Antoinette; wat ze mij. vanavond heeft voorgezet was haast oneetbaar. Er is iets niet in den haak met Stenson; hij heeft zijn naargeestige psalmwijzen op de harmonica gespeeld, terwijl ik in huis was; ik verkies dat niet. Er is iets niet in den haak met de kat. Het beest loopt het huis rond als een dolende ziel en snuffelt overal aan. Vanavond sprong het zelfs, terwijl ik zat te eten, op tafel, keek mij aan met zijn eene oog, waarin al de weedom van twee lag, en miauwde mij hartverscheurend toe. Er is iets niet in den haak met het huis, met mijn pennen, die niet schrijven, met mijn boeken, die er uitzien als dorre beenderen in een knekelhuis, met het handschrift van mijn Geschiedenis van Renaissance-Zeden, dat op de schrijftafel ligt als een stoffig monument voor de nietigheid van menschelijk streven. Er is iets niet in den haak met me zelf.