is toegevoegd aan uw favorieten.

De vreemde heerschers

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

"3

sterren in haar hoofd stonden, zag even, brutaal, den kring rond, en verdween dan weer op een drafje.

„Dus ga je niet weg?" vroeg Delphina zacht aan haar neef.

,,'k Ga wél", zei de jongen, hard en zeker, of hij onderwijl tot een vast besluit was geraakt.

Een lang, zacht geloei, dat klonk als een kreet van smartl ijken lust, welde uit de stal; twee mannes temmen riepen dooreen. Toen viel een stilte. Het teere gekreun kwam duidelijker op. Genoveffa sloeg een kruis.

Even later bukte Pietro binnen. Zijn handen, waar nog bloed aan stak, veegde hij schoon op den grauwlinnen doek, dien hij zich, als een slagersknecht, om de lenden had geslagen. Zijn bleekbruine gezicht stond onbeweeglijk; alleen een kring van zweetpareltjes aan den rand van zijn kortgeknipte, zwarte haar, dat hem als een helm over den kop zat getrokken, en onder den forschen neus, waar even een dim snorretje donkerde, verried de moeite, die zijn werk hem gekost had.

En als iedereen gespannen wachtte, zei hij bedaard: „Twee mooie kalfjes...."

„En de koe goed? — Che fortuna! Dio miol" riep Genoveffa uitzinnig; zij sloeg de armen omhoog en haar gelicht blaakte van een extatische blijdschap.

Ook de twee meisjes, in een plotselinge uitviering van vreugde, begonnen overdadig en schel te lachen.

„Maria santissima!" riep Genoveffa in een nieuwe verrukkingsvlaag, „che miracolol"

Toen kwam Marco binnen; zijn gelaat stond geheel anders dan daareven; het had het zacht zegevierende en branderig blozende, dat Riccardo zoo goed kende; iedere maal, dat een van hen een geluk te beurt viel, dat de welstand van het geslacht toenam, had hij zoo

De Vreemde Heerschers. 8