is toegevoegd aan uw favorieten.

Esther Haddassa of Voor een distel een mirt

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

89

plotseling met tranen. Het beeld van het lieve meisje, dat, jaren geleden, als een engel der vertroosting, haar smart had gelenigd, stond in al zijn liefelijkheid weer voor haar. En toen was er aan de herinneringen geen einde. Wat Meta gezegd had: al de woorden, waarmede zij haar had getroost, hoorde Esther opnieuw, met denzelfden klank en met denzelfden nadruk, waarmede zij jaren geleden waren uitgesproken. Toen had zij die woorden aangenomen en geloofd. Toen hadden zij haar hart versterkt, die woorden aangaande Jezus, den Gekruisigde en Opgestane. En nu had zij alles losgelaten: heel dat Christelijk geloof! Nimmer dacht zij meer met liefde aan den Heiland. Nimmer nam zij meer den toevlucht tot het gebed.

Maar al had Esther den Heiland losgelaten, de Goede Herder hield, op den eenzamen weg, zijn afgedoold schaap nog steeds in het oog. Op Zijn tijd zou Hij het vinden. Dan zou Hij het tot Zijn schaapskooi wederbrengen, waaruit het nimmermeer zou zoeken te ontkomen. Esthers levenskeuze zou de eerste stap zijn op den weg, waarop zij van Hem gevonden werd.