is toegevoegd aan uw favorieten.

De H.B.S. tijd van Joop ter Heul

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

113

ik me verplicht om te zeggen, want anders zou hij er Pa Ralandt op aanzien en dat is een klein, verlegen mannetje, die nooit wat durft zeggen in huis, zelfs niet tegen Juf, „ik ben maar een vriendin."

„Zoo. En met wie..." Maar toen brak de telefoon juffrouw, die 't natuurlijk verveelde, het gesprek opeens af.

„Sprak je met zijn vader?" vroeg Con en er was zoo'n malle uitdrukking op haar gezicht.

„Ja. Toevallig. Maar 't hindert niets. Hij was erg geschikt en hij zal Ru de boodschap overbrengen en hij vond het erg leuk geloof ik."

„Je hebt het heelemaal verkeerd ingepikt," zei Connie, en ze is tamelijk vertoornd weggegaan. Enfin, daar kon ze natuurlijk niets aan doen, dat ze dat zei. Want Pop zegt, dat alle verliefde lui ontoerekenbaar zijn. Betty ook, want die heeft laatst drie paar kousen over elkaar aangetrokken toen ze naar een partijtje ging. Ze had al gedacht: „Wat zijn mijn schoenen klein." Maar ze had het toch niet eerder gemerkt, voor ze zich 's avonds uitkleedde.

15 Februari.

Vanmorgen heb ik uitgeslapen. Zalig tot kwart over elf. 'k Heb me het genot gegund om Julie te zien opstaan; dat was voor 't eerst in twee jaar geloof ik. Aldoor onder het aankleeden zei ze: „Moet je nog niet opstaan? Toe Joop, wees niet zoo lui." Maar ik zei tegen Mina, die met het warme water bovenkwam: „Wees 'es engelachtig, en breng me een kop chocola en een paar beschuitjes, dan zal ik je een ansicht sturen, wanneer ik eens de stad^ uitga."

„Wat 'n groote-menschenallures," spotte Julie.

,,'t Komt haar best toe, 't schaap," zei Mina. Dat was nu wel weer wat vernederend voor me, maar de chocola smaakte me desniettegenstaande net zoo lekker en de beschuitjes waren versch en bros. Ik deed er heel lang over en als Julie dan weer naar me keek