is toegevoegd aan uw favorieten.

Van een grootmoeder en zeven kleinkinderen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Onverwachte gasten. i11

zich herinnerend, dat ze nog heelemaal haar compliment niet gemaakt had, kwam ze naar me toe, klom op mijn knie, drukte haar koud paars neusje even in mijn wang, gaf me toen een pakkertje en zei: „Dag OpoeP

Toen ze zich weer dadelijk op den grond liet zakken — ze was al drie jaar en vond zich soms te groot om op schoot te zitten — bemerkte ik aan de grijze striemen op mijn rok, dat de laatste modder nu wel van haar schoentjes verdwenen was.

Bets kwam ook binnen en groette me.

Jaap werd het langst door Kaatje behandeld, ik hoorde zijn grove, bijna heesche stem; hij praat naar zijn eigen idee echt groote-manachtig.

„Kaatje," zei hij opgetogen, „we mogen den heelen dag hier zijn, en eten ook. En den heelen avond mogen we hier blijven, érg laat, tot het nacht is toe."

„Wel, dat treffen we," zei Kaatje, „mag jelui dat? Dat is prettig! Dan heb je zeker eten meegebracht, want hier hebben we niets."