is toegevoegd aan uw favorieten.

Kritieken

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

108 „la terre"

pelen van het heviger klagende leven, als de zoetje» neêrkomende dagen-lange regen die de akkers moet bevochtigen, — de melankolie van die grijze en stómpigé menschen door elkaar woelend en warrelend en worstelend in hun lage huizen over hun hooge landen, met hun lichamen bewegende in begeerten en driften, met hun lage tevredenheden en domme verdrieten, bij mekaar gekropen onder den onmetelijken hemel, eerst opgroeyend met hun wildheid en ondeugendheden, dan al dadelijk verkleumend en verdorrend tot gemeene zelfgenoegzamen, met hun aandoeningen geschroeid in de zon en bevroren in de kou van hun dagelijks gekromde en bukkende werk, met 's zomers tot brandende verfrissching de jenever op hun tongen en de handen der vrouwen aan de mannenhaarden en de handen der mannen aan het vrouwenvel, met 's winters tot vochtige verwarming de mest en waseming van hun stallen en de wellust van hun lichamen; en vóór deze melankolie komt scherp-treurig en heftigverdrietig die andere uit, die melankolie van de mekaar zoekende, maar verdwalende levens, die melankolie van de mekaar willende, maar zich niet begrijpende en verkeerd uitkomende begeerten, de melankolie van die lichamen, die tot mekaar gaan, het lichaam voorbij waar zij bij hoorden, maar dat zij niet wisten, en zoo de levenskrachten naast en buiten hun doel brengend en hun eigen geluk vernietigend door die schuin-en onrecht werkende bewegingen, de melankolie, meen ik, die in „La Joie de vivre" Hortense, de schrale, met Lazare deed gaan, dat schriele kinderen zou geven, en Pauline, de volle, alleen deed blijven schoon het schoonste leven uit haar had kunnen worden, en die in La Terre weêr Jean Francoise doet beminnen en Francoise Buteau; het is de melankolie der sidderende levensbewegingen, die doodloopen en het leed brengen in de menschen, die gaan in de zwalkende donkerte van hun onhelderen geest, noodzakelijk en onherroe-