is toegevoegd aan je favorieten.

Zuid-Amerika

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

passeerde men dan het bekende Christusbeeld, dat zich als symbool van vrede op de grenslijn tusschen Argentinië en Chili in de eenzaamheid van de Cordillera verheft, op nagenoeg 4000 meter hoogte.

Deze omslachtige reis is thans vervangen door de veel gemakkelijker, maar nog lang niet onberispelijke treinverbinding; in de Argentijnsche pampa gaat het best: men verlaat des morgens half negen Buenos Aires in een uitstekend ingerichten sneltrein van den B. A P. en wanneer men des avonds de zon ziet ondergaan spoort men nog steeds in razende vaart door de pampa. Den volgenden morgen vroeg komt men te Mendoza aan, waar overgestapt wordt op het Andestreintje; na het geriefelijke slaaprijtuig en de royale breedte van den grooten trein maakt dit nieuwe vervoermiddel eer den indruk van een stoomtrammetje: men zit er zeer nauw naast en tegenover elkaar, heeft geen voldoende plaats om de handbagage te stuwen, en mist de vrijheid van beweging, die men op zulke dagenlange reizen graag behouden wil. Het treintje is altijd meer dan vol; het fe een toer om zich door de middenpaden en over de eveneens bezette balkons heen te werken naar het eetwagentje, waar een eenvoudig ontbijt opgediend wordt, en men voelt zich de heele reis door als opgesloten. Dus nog een heel verschil met de Noord-Amerikaansche treinen, die dwars over het vasteland snellen, en waar men plenty ruimte heeft, met behoorhjke zitplaatsen, en in de linuted-treinen de onovertroffen Pullman observation cars.

Maar wie al in Mendoza begint te mopperen is een kniesoor; want we hebben een grootsche reis voor ons: de tocht overeen der hoogste en wildste bergketenen van de wereld, over een spoorüjn, die hoogten bereikt, waar men in de Alpen al haast op den top is.

Uit de golvende plooien van de grintbeihngen rondom Mendoza draait de hjn zich het dal van een riviertje in, om regelmatig omhoog te klimmen tusschen twee wanden van barre rots. Want zoodra we de wijngaarden en tuinen van Mendoza verlaten hebben en de laatste popuHerenlanen beneden ons hebben gezieh, houdt de boomgroei op; ja zelfs ale vegetatie schijnt verdwenen te zijn, op wat dor gras en een paar struiken na. Hooge muren van kleurige bergsteen rijzen aan weerskanten omhoog, bultig en knoestig, maar zonder bosch op de hellingen, zonder weidegron-