Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

laten ons werk liggen om den berg, dien wij lieten ontstaan, gelijk te .maken met den gronde Wie zich door deze overmacht niet laat dwingen, wie de wanorde maar laat voortwoekeren, die teekent zijn eigen doodvonnis. Datgene, waarop wij geen toezicht houden, wat wij zelf dus blijk geven niet te achten, dat wordt door anderen langzamerhand niet meer beschouwd als ons eigendom. Wie zijn kostbare papieren laat slingeren, ziet er morgen de kinderen mede spelen. Hier komt de wonderspreuk uit de Gewijde Schriften te pas: „Wie niet heeft, van hem zal genomen worden wat hij heeft", d. i. wie zijn eigen dingen laat slingeren, ze behandelt, alsof zij niet de zijne waren, d. i. zich er niet mede bemoeit, die zal ze verliezen. Zij atrophieeren, zeggen de natuurkundigen.

Maar men kan ook vrijwillig een nieuwen aanloop nemen. Zoover, dat het water tot aan de lippen komt, behoeft men het niet te laten komen. Wie steeds ordelijk is, — alles dadelijk op zijn bestemde plaats legt en alles dadelijk afdoet, hij is zeker van allen de wijste. Maar ook de ordelijke man heeft er behoefte aan nu en dan eens stil te staan en om te zien, ook hij moest wel eens iets laten liggen, wijl andere bezigheden hem riepen, en dat hij dan verder vergat door den overvloed van zaken, die zijn aandacht eischten. Welnu — dat men vaste tijden stelle en vaste gelegenheden te baat neme om de ontzonken orde te herstellen. Een

Sluiten