Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Weyer zijn er op heel niet onvermakelijke wijze uitgebeeld. De tekst is minder spiritueel:

(Op De Weijer) Zie hem hier als Vlootvoogd, in zijn Zondagspak getooid Met een bril voor de arendsoogen, pruik en das op 't fraaist geplooid.

Zoo iets zegt men nu toch alleen, als men niets te zeggen heeft !

„De ridder Kessels, commandant van de Stoomwalvisch bij de belegering van Maastricht", (hij had vroeger met zulk een dier rondgereisd), is een niet onaardige plaat op een van de Zuid-Nederlandsche leiders, mogelijk is deze fantasie, die in den Atlas Muller gekleurd voorkomt, ook van Verhoesen (het adres is hetzelfde als bij prenten van hem.) Men ziet er een walvisch-kar met een stoompijp, soldaatjes staan op zijn rug en tusschen zijn baleinen, en schieten kanonnen en trompetten af.

Maar Poelman geeft in zijn waarlijk geestige prent „Le Dindon de la farce" iets dat al veel meer gaat lijken op rake en treffende caricatuur. België is de arme kalkoen die geplukt wordt door Engeland Frankrijk, Jezuiet en pastoor.

„Ah, qu'il me coüte de plumes pour un jour d'Indépendance de Nationalité." roept hij. De Hollander geeft er in wanhoop de brui van, en een diplomaat (Talleyrand ?)schrijdt grijnzend langs. „Les despotes de Downingstreet" is een andere voortreffelijke prent van dezen teekenaar. Leopold van Saksen Coburg, echtgenoot van de jong gestorven prinses Charlotte, wordt door den Engelschman naar den overkant geschopt om er zijn kroon in ontvangst te nemen. De Engelsche regeering, waarin Palmerston, Wellington had vervangen, was, na eerst den Prins van Oranje te hebben begunstigd, nu sterk voor den schoonzoon van George IV. Met Leopold worden België's voorwaarden, eerst door het congres geweigerd, binnengehaald, maar Willem I, door den

Sluiten