Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eenvoudigen en diepen zin van het woord, „een lieve vrouw"; en waar zij dit op het tooneel, naar de bedoeling van haar rol óók mocht wezen, heeft zij bij ons publiek een ook moreel-schoone taak vervuld.

Frits Tartaud is een niet zeer soepel en een niet zeer fijn nuanceerend artist, maar inhet moderne burgerlijke spel heeft hij eenige bij zijn persoon passende rollen gespeeld, die „staan". Zoo was hij een voortreffelijke rector Krol in Rosmersholm en een uitstekende Wilko De Hond in ,De rechte Lijn'.

Mari van Warmelo is de naam van éen van die uitstekende tweede-plansacteurs, die een niet hoog genoeg aan-te-slane beteekenis hebben voor de waarde van het geheel eener tooneelvoorstelling. Toen hij, de zoon van een Rotterdamschen wijnkooper, na op de Wageningsche landbouwschool te zijn geweest en zich voor verschillende handelsondernemingen te hebben geïnteresseerd, in 1891 — hij was toen vijf-en-twintig jaar — bij Jan C. de Vos te Rotterdam aan het tooneel was gekomen, sprak de Vos weldra als zijn meening uit, dat Van Warmelo zich aan het tooneel zou kunnen handhaven op een bescheiden plaats; maar dat, als hij zich illusies had gemaakt, ooit een eerste rol te spelen, hij dan beter deed, het tooneel op te geven. Want daarvoor, zei De Vos — en de heer Van Warmelo herhaalde het mij nog voor korten tijd zonder eenige spijt of wrevel, — „daarvoor hebt U noch het talent, noch het voorkomen". Nu, dergelijke illuzies had hij zich niet gemaakt ; het was hem niet te doen om de eerste rollen, maar om de tooneelspeelkunst, die hij vereerde en liefhad, te dienen....

Zooiets wordt vaak gezegd ; het klinkt mooi; maar het is meestal niet waar. Bij Warmelo—zijn daden, al zijn kunstenaarsjaren door, bewijzen het — was het dit wèl. Hij heeft

Sluiten