Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

1761) *), en wie zich op die wijze eens goed rekenschap heeft gegeven van de groote verschillen in speeltrant, welke die verschillende genres vereischea, die zal eerst waarlijk de beteekenis begrijpen van het feit, dat de in het burgerlijk drama opgegroeide actrice plotseling ook tragédienne in den eigenlijken zin van het woord bleek 1

Een tijdgenoot van de Van der Horsten was Willem R o y a a r d s,.dien we vooral als leider bespraken ; omdat hij als leider zijn grootste beteekenis voor ons tooneel heeft. Hier volge dan nog slechts een enkel woord over den acteur; voor meerdere détails moge ik naar het monografietje verwijzen, dat ik over hem schreef in de serie ,Mannen en Vrouwen van Beteekenis'. Hier worde alleen even gewezen op zijn steeds volgehouden lichamelijke en vooral „stimmliche" oefening; die hem tot alle mogelijkheden welke de geest van hem vergt, in staat stelt: op zijn denkbeelden omtrent tooneelspelen — die ik reeds in verband met den speeltrant van mevrouw Van der Horst even aanduidde ; op zijn practijk ten slotte, zooals die zich in enkele van zijn beste rollen openbaart. We stellen voorop —, zonder dat men dit mag beschouwen als „in mindering" te komen van den lof welken wij hem gaan brengen — dat we Royaards als leider grooter achten dan als acteur. Natuurlijk, om een goed leider te zijn, moet men het vak door-en-door kennen ; hoe zou de régisseur met zijn „levend materiaal" kunnen werken, als hij niet precies wist wat de eischen en de moeilijkheden van het vak voor den speler zijn ! Die kennis is echter een theoretische; die de meeste, intuïtief spelende, acteurs niet in die mate bezitten ; en die zelden gepaard

l) Z.e Gaiffe, „Le Drama au XVIIIe siècle en France." Speciaal het hoofdstuk „La Reprèsentation".

Sluiten