Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dacht — als het donker bleef — kon je beter zoo iets vragen.

mm „Ja maar; je houd immers zoo van muziek; ik wou daarom voor je zingen; ik heb er zoo'n echten zin in.**

— „Och ja! Toe dadelijk," Dan had ze tenminste uitstel.

— „Wat vind ik dat aardig van je, nog te komen, kind."

Ze schonk het meisje thee in.

— „Tante!" drong het meisje heftig. „Zeg tante !"

en ze hield de vingers vast, die haar 't kopje reikten. O! ze durfde niet „Nee, nee!" krabbelde ze terug.

—» „Ja! Ik moet zingen!" begreep de andere.

— „Hè toe!"

„Graag," stemde mevrouw toe, op 'r gulle, eenvoudige manier.

— „Heel graag zelfs." — „Hoe mooi wil ik zingen, opdat ik het edelste verlangen in me — omzet in verheven kunst. O! Ik wil zoo zielsgraag zuiver weergeven, wat me beheerscht," nam ze zich voor.

En terwijl ze bladerde in — „Frauenliebe und Leben"— tuurde ze, bijwijlen, met wonder-vochte, glanzende oogen naar het nichtje, van wie ze innig veel hield: moederlijk en vriendschappelijk tevens.

Kon ze haar maar 's iets goéds doen; iets moois toestoppen; misschien was er 'n sympathiek, frisch meisjesboek, dat Lies wel zou wenschen te bezitten.

Tante Lize begreep ten volle, dat geluk een warm vuur moet zijn, dat vele mensdien met zich medewarmt.

Een paar accoorden en:

'n heel intiem lied ving aan en eindigde:

Sluiten