Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

laten, die ook iets moeten nebben, wij kunnen toch niet alles verlangen." Moge de hemel je en je digestie verlammen, oude vrek! dacht ik — wat 'n teleurstelling hebt ge mijn ingewanden bezorgd 1 Hij sprak de dankzegging uit en zeide : „Welaan, laten we plaats maken voor de bedienden, en gaat gijlieden tot twee uur wat lichaamsoefeningen doen, tenzij het eten u mocht bezwaren. Toen kon ik mijn lachen niet meer inhouden en luid schaterde ik het uit. Hij werd erg kwaad en zei me dat ik nog wel wat bescheidenheid moest leeren en haalde nog 'n paar van zulke oude knollen uit den stal, waarop hij wegging. Wij zetten ons weer aan tafel en ik, die voelde dat de zaak niet in orde was en dat mijn ingewanden om voldoening schreeuwden, gebruik makend van mijn meerdere slimheid en kracht, viel op de tafel aan en met mij al de anderen, en ik slaagde er in van de drie stukjes brood er twee gulzig naar binnen te werken, ook een stuk vel. De anderen begonnen ontevreden te brommen. Op het rumoer kwam Cabra binnen, zeggend: „Eet vreedzaam geluk 't broeders betaamt, weest onbekommerd want de hemel zorgt voor u; maak geen spektakel, want er is genoeg voor allen." Hij keerde terug naar zijn plaatsje in de zon en het ons alleen. Ik verzeker u dat er onder de bedienden een was, 'n Biscajer — hij heette Surre — die zóó de methode van eten vergeten was, dat hij een stukje brood dat hij had weten te bemachtigen, niet met de handen naar den mond wist te brengen. Ik vroeg om te drinken, hetgeen de anderen, omdat ze zoo goed als nuchter waren, niet deden; men gaf me 'n glas water en ik had het nauwehjks aan den mond gezet, toen de uitgemergelde be-

Sluiten