Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kunnen dit getuigen. Hij had voor zijn tijd eene zeer verhchte denkwijze. Met het destijds almachtige lichaam, de Inquisitie, is hij echter nimmer in conflict geweest; op zijn geloofsovertuiging had het niets in te brengen. En de werkkring van deze instelling, het moet hier uitdrukkelijk gezegd, bepaalde zich uitsluitend tot geloofszaken, het Het Quevedo, en een ieder met hem, vrij op politiek gebied. Aan zijne vroomheid paarde zich zelfkennis, zelfverloochening. Hij was godsdienstig zonder geveinsdheid. In vele zijner geschriften komt dit glansrijk uit. Hij erkende zijne dwalingen, maar nam als levensbeginsel aan: „de mensch kan zich na iederen val weer opheffen" (uit het „Leven van den apostel Paulus").

Het sine fuma flamma non ascendit (Thomas k Kempis III, 49) is toepasselijk op dezen man, maar heeft hij zulks niet met vele groote geesten gemeen?

Hierboven is getracht eene beschrijving van Quevedo's karakter te geven; om zijn beeld zoo volledig mogelijk ons voor oogen te stellen, moeten wij, hetgeen tijdgenooten over zijn uiterlijk hebben geschreven, samenvatten met den indruk dien zijn portret op ons maakt l).

') Omtrent het portret van Quevedo valt het volgende op te merken. Uit Malaga gaf ik den directeur van het Prado-museum te Madrid mijn wensch te kennen naar inlichtingen omtrent Qu's portret. Zrjn antwoord dd. 20 December 1919 kwam in hoofdzaak overeen met een bericht van de Comiiión de Iiweétigaciowó 'ArtUtieaö van gemeld museum, die omtrent deze aangelegenheid was geraadpleegd. Daarin leest men : „Het oudste bericht dienaangaande geeft Palomino y Velasco" (schilder en schrijver van naam 1653—1726 N.) in zijn Muóco PUtórico Madrid 1724 dee II pag. 333,. waar wordt medegedeeld dat van de hand van Velasquez nog een portret bestaat, nam. dat van don Francisco de Quevedo . . . hetwelk geschilderd is met bril, zooals Qu. ge-

Sluiten